μοναχικο παθος

Των άστρων, των μικρών βοηθών του ενστίκτου, την πνοή

στεγνή μα καθαρή και θεία

στα ερωτικά του μύχια το σώμα μου ζητά

άγγιγμα μοναχικής πληγής μες στο σκοτάδι

Ηλιος, φάσμα πίσω απ’ τα φύλλα της σιωπής

γυμνός σαν πέτρινος θεός ακολουθώ τον κύκλο

απο την ουράνια μήτρα της ψυχής

στου θάνατου άρση ερωτική και πίσω πάλι

Τα χέρια έρπουν σε άνυδρη γη

πηγή ζητούν με αγωνία – τυφλά περιπλανώνται

θείο υγρό κι αθάνατο να βρουν πριν απ’ το τέλος

λευκός μανδύας – το σύμπαν ως τις άκρες να σκεπάσει

Σαν σε νερού καθρέφτη θα κοιτάζω το πρόσωπο

και μαζί του μόνος θα θρηνώ

πριν η αγχόνη τη ζωτική μου πνοή αρπάξει

σαν φίδι και στην άβυσσο χαθεί

Του έρωτα πνοή κινεί της ψυχής ουράνιο θόλο

στην άκρη του καθρέφτη το μάγμα περιρρέει

της στιγμής – την άνιση γραμμή του πάθους και της χαράς

αν σύρεις, γύρω απ’ το λαιμό μου τυλιγμένη η απουσία θα με πνίξει

Των άστρων ο κριτής, του σώματος, του σύμπαντος, η νύχτα

τ’ άστρα του ονείρου το φως θα περιχέουν

η ελάχιστη στιγμή μες στην απώλεια

το ύψιστο σημείο του άγχους για ζωή. Μια ανάσα πριν την πτώση

Της φύσης η απειλή θα βρει

μες του νερού το μάτι

την κρύπτη της απώλειας βαθειά στην κόρη

απο θεούς και άστρα κρυφή εντολή

Των άστρων των φτωχών βοηθών του ονείρου

χορικό με τους αυλούς του Πάνα να ηχούν

βαθειά στου αυτιού το τύμπανο χτυπά η ανάσα

σαν του ανέμου τη φωτιά που σβήνει στο πηγάδι

Ερημο σώμα, στου τοπίου τη ροή ας θαφτεί

και η τελετή της περιπλάνησης, τη γεύση του έρωτα

στα πιο θερμά σκοτάδια του σώματος

να ρουφά, ας πάψει.

Μα πριν, σα φλόγα έστω για λίγο, θα έχει λάμψει

στα μάτια της ψυχής φιλήδονο σώμα

πριν στης αβύσσου το κενό να τυφλωθεί

Ο εξολοθρευτής και ο ηττημένος πάλι.

Worship Totem to an Unknown Ego-Daemon

densities and rarities in unspecified networks

μέθη

Οινόφλυγας, του ονείρου τη δύναμη
στων άστρων τις σπειροειδείς τροχιές
ας με περάσει αυτή η σπονδή στη Δήμητρα'
Γυμνός, κοινωνός του μυστηρίου, προσφεύγω,
σαν σε τελεστήριο μαίανδρο άσκησης στο θείο,
κάθε βράδυ στους υγρούς χώρους
-προστάτες τους η Μνημοσύνη και ο Διόνυσος.
Και πριν οι χοηφόροι το σώμα μου στους κύλικες
απ' όπου μεθούν οι Σιληνοί, διαμελίσουν,
χοές στης Γαίας το πάνδεχον σώμα,
της σποράς μου δοχείο στους αιώνες,
σε δεμένα μ 'έρωτα κορμιά γυναικεία ανάμεσα,
Σατύρου προσωπείο φορώντας θα γλιστρήσω
λευκούς μηρούς ν' αγγίξω και θηλές καυλωμένες
γλουτούς στρογγυλούς να χαϊδέψω με λινό μανδύα
Ακρα ηδονή - Θα χτυπώ με ταραχή τις τραγίσιες οπλές μου
άδοντας το πάθος του έρωτα
που μ' αυτό η Μνημοσύνη χρωματίζει του Διόνυσου
τον οίνο αυτό τον βαθυπόρφυρο.

Falling shadows in potential intercourse

Ονειρικόν

Στις μορφές του ονείρου
μύηση μυστική,
πειθαρχία Ελευσίνια,
απόψε των αισθήσεων οδηγοί οι θεοί,
στις χλωμές όψεις,
με τη ζεστή ανάσα του ερημίτη ανέμου
της αιώνιας Γαίας σείοντας
τον αιθερότευκτο μανδύα
ο Ουρανός ιχνηλατεί με πάθος,
με της λευκόφθαλμης Σελήνης τη διόπτρα,
τις αείπαλμες σκιές των μελών της.

Εχω μια προσωπίδα,
σαν μετουσιωθώ μέσα στ' όνειρο,
ενός πονηρού Σάτυρου
που παίζοντας τις σύριγγες
λικνίζει τα μέλη του
χαμογελώντας στη σκιά του-
προσωπίδα ερωτύλου
που κρυφοκοιτάζει τις νύμφες
πίσω απο τις σκοτεινές φυλλωσιές της δάφνης
χαμογελώντας στην τύχη του
όταν η Σελήνη κάτασπρα θα φέρει
τα γυμνά τους στήθη στο χλωμό της φως.

Συνεύρεση

Συμπόσιο με αφορμή το όνειρο

που πάσχει πίσω απ'την ρηχή πολυπραγμοσύνη.

Σύναξη σε πνευματικά φωτισμένους χώρους

όπου μανδύες και πέπλα σαν δένδρων φλοιοί

κισσοί και φυλωσσιές θάμνων

που κρυφοκοιτάζουν τις νύμφες,

δέθηκαν με της Μούσας τις ψηφίδες.

Αντάμωμα. Το χρώμα του κρασιού

ντύνει τα σώματα με ηχηρή διαφάνεια.

Τα υφάσματα που τυλίγουν το σώμα

σχέδια των ιδεών με γήινη οσμή.

Του Λόγου τον ιστό θα ξετυλίξουν οι λέξεις

ιδέες με σύμβολα την μυστηριακή ουσία θα αδράξουν

θα σείσουν της ψυχής μυχια πάθη.

Συνεύρεση, με το φως θωπεύον,

-χρυσο, με μύρο του έρωτα χρωματίζει τα σώματα-

και η φωτιά τα πυρώνει μέχρι τη διαφάνεια τους.

Είναι το Συμπόσιο που ερωτοτροπεί με τις αισθήσεις.

To Music

Music: breathing of statues. Perhaps:

silence of paintings. You language where all language

ends. You time

standing vertically on the motion of mortal hearts.

Feelings for whom? O you the transformation

of feelings into what?--: into audible landscape.

You stranger: music. You heart-space

grown out of us. The deepest space in us,

which, rising above us, forces its way out,--

holy departure:

when the innermost point in us stands

outside, as the most practiced distance, as the other

side of the air:

pure,

boundless,

no longer habitable.

Rainer Maria Rilke

vanity scripts and a framed notion

Ασυνέχεια

Ερυθρά σημεία σπαρμένα σε φαιό δίχτυ.
Τυχαία συνύπαρξη ή ανύσματα ασυνέχειας;
Στιγμές ήχου σε μακρά παύση
Οράματα που φέρουν σκιά, ίχνη απουσίας
καθώς το μαύρο τυλίγεται την ομίχλη
και τα χρώματα παύουν.

Ερυθρά σημεία σε δίχτυ.
Που οδηγούν με την κρυφή τους εξίσωση;
Μέτρο που χάθηκε σε άτακτες νότες.
Λόγια τριμμένα σε παλιό λινό.
Το αύριο αναπαύεται στη μνήμη του χθές.
Ηχοι που σιώπησαν.

Ερυθρά σημεία.
Ποιός λογισμός θα τα συνθέσει σε εικόνα;
Αριθμοί σε σειρά.
Νόημα απο λέξεις μιας άλλης γλώσσας
στο χάος που παλεύει να βρει κανόνα.
Ενα αβέβαιο βήμα.

Η ενάργεια της Μεγάλης Μητέρας

Οι εικονες του ονειρου και η μουσικη τους.

  

Χρονος πολυς ...., πειθαρχια ατελεσφορη,

σαν δυνατος βορειος ανεμος σε ψυχρο φως

στροβιλιζει τη σκονη απο τα συντριμμια μας.

Τυφλα τα χερια με αγωνια ψηλαφιζουν

ατραπους ανυπαρκτους μα παροντες σε ακινητα ματια,

προσπαθουν να ανιχνευσουν σημεια,

να αγγιξουν αυτο που συνηθισαν ματαια να ειναι εκει.

Ειναι που λογαριαζω στη σιωπη καθε νυχτα,

προσπαθωντας το αρμα μου να δεσω

σε φτερωτους σχηματισμους του ονειρου.

Ειναι αυτο που του εδωσα τη μορφη σου,

το ονομασα “........... μου”

και εγινα ακροατης της αηχης μουσικης του,

δεμενος στο καταρτι μιας εικονας που ζει στη μνημη.