Εκει

Του ονείρου καταφυγή
οι ανταύγειες του γαλάζιου.
Ο απόπλους της φαντασίας
με τα ιστία λευκά.
Ο σκληρός βράχος
βυθισμένος στον καθρέφτη.
Ρόδινα σύννεφα ερωδιών
σκαρφαλωμένα στις σκαλωσιές τους.

Ιχνη

Σιωπηλών θυρών τα ρόπτρα χτυπούν επίμονα
άνεμοι που παρέσυραν την παγωμένη ανάσα
των αιωρούμενων ψυχών και ξεχασμένων ονομάτων
ασαφή περιγράμματα ανοίκειων σχημάτων.

Κενών αιθουσών με την ηχώ παλαιών εορτών
οι εικόνες απο φευγαλέες σκιές και γκρίζες φιγούρες
χορούς, συναντήσεις, συμπόσια και άηχα άσματα
τυπωμένα σε χαρτί με μουδιασμένα χρώματα.

Σκοτεινών διαδρόμων βλοσυρό το άκαμπτο σώμα
οι επιφάνειες υγρές μετρούν ίχνη βιαστικών ενοίκων
με πορείες αγχωτικές, αλληλοαναιρούμενες
χωρίς τα σώματα ή βλέμματα που κάποτε κατέγραψαν.

Στενόχωρων δωματίων τα παράθυρα αφήνουν αδιάκριτα
το φως να αποκαλύπτει καθώς ανακαλύπτει
στα σεντόνια άψυχα σώματα σε ερωτική συμπλοκή
προσποιούμενα πως μεταφέρουν μνήμη αρώματος ζωής.

Ειχες θυμαμαι ....

Αλμα στο φως,
μετέωρο βήμα στην αλήθεια,
στην πλάτη του Πήγασου
με το πέπλο του Ηλιου-
πτυχώσεις παλλόμενες.
Είχες χαραγμένο στο πρόσωπο
φωτεινό χαμόγελο.

Στο φως,
με σκιές ανύπαρκτες,
σώματα με αναπάντεχη λάμψη-
κρυστάλλινη διαύγεια.
Είχες κεντημένη στη ματιά
αδιόρατη ενάργεια

Φως,
με βλεφαρα τρομαγμένα,
πόνος ακατάλυτος,
ψυχική αρυθμία-
εσώτερο μάγμα
Είχες δεμένο στα χείλη
θανατηφόρο φιλί.

Anima Nostrum

Θλίψη, μοιραίο φορτίο
γεύση στεγνη, αδικαίωτη
μνήμη πέτρας στην έρημο
πυρωμένη στον ήλιο.
Μουσική Απουσία.

Ονειρα, φλεγόμενος περιέκτης
φλοιός σκληρός, αδιαπέραστος
μνήμη πέτρας στην έρημο
πυρωμένη στον ήλιο.
Ηχεί.

Ζωή, ονειρικό φορτίο
αίσθηση μοναχική, αδιευκρίνιστη
μνήμη πέτρας στην έρημο
πυρωμένη στον ήλιο.
Εύηχη Συμφωνία.

Fatalis Absentia

Το βλέμμα άδειο

καθώς τα λόγια

οδηγούν το σκοτάδι

δρόμοι, δαίδαλοι που ιχνηλατείς.

Το άγγιγμα ψυχρό

καθώς τα χέρια

ψηλαφίζουν το κενό

διαφάνεια το πέπλο της πάχνης.

Η γεύση πικρή

καθώς το φιλί

κλειδώνεται στα χείλη

απούσα η αγάπη που ψάχνεις.

μοναχικο παθος

Των άστρων, των μικρών βοηθών του ενστίκτου, την πνοή

στεγνή μα καθαρή και θεία

στα ερωτικά του μύχια το σώμα μου ζητά

άγγιγμα μοναχικής πληγής μες στο σκοτάδι

Ηλιος, φάσμα πίσω απ’ τα φύλλα της σιωπής

γυμνός σαν πέτρινος θεός ακολουθώ τον κύκλο

απο την ουράνια μήτρα της ψυχής

στου θάνατου άρση ερωτική και πίσω πάλι

Τα χέρια έρπουν σε άνυδρη γη

πηγή ζητούν με αγωνία – τυφλά περιπλανώνται

θείο υγρό κι αθάνατο να βρουν πριν απ’ το τέλος

λευκός μανδύας – το σύμπαν ως τις άκρες να σκεπάσει

Σαν σε νερού καθρέφτη θα κοιτάζω το πρόσωπο

και μαζί του μόνος θα θρηνώ

πριν η αγχόνη τη ζωτική μου πνοή αρπάξει

σαν φίδι και στην άβυσσο χαθεί

Του έρωτα πνοή κινεί της ψυχής ουράνιο θόλο

στην άκρη του καθρέφτη το μάγμα περιρρέει

της στιγμής – την άνιση γραμμή του πάθους και της χαράς

αν σύρεις, γύρω απ’ το λαιμό μου τυλιγμένη η απουσία θα με πνίξει

Των άστρων ο κριτής, του σώματος, του σύμπαντος, η νύχτα

τ’ άστρα του ονείρου το φως θα περιχέουν

η ελάχιστη στιγμή μες στην απώλεια

το ύψιστο σημείο του άγχους για ζωή. Μια ανάσα πριν την πτώση

Της φύσης η απειλή θα βρει

μες του νερού το μάτι

την κρύπτη της απώλειας βαθειά στην κόρη

απο θεούς και άστρα κρυφή εντολή

Των άστρων των φτωχών βοηθών του ονείρου

χορικό με τους αυλούς του Πάνα να ηχούν

βαθειά στου αυτιού το τύμπανο χτυπά η ανάσα

σαν του ανέμου τη φωτιά που σβήνει στο πηγάδι

Ερημο σώμα, στου τοπίου τη ροή ας θαφτεί

και η τελετή της περιπλάνησης, τη γεύση του έρωτα

στα πιο θερμά σκοτάδια του σώματος

να ρουφά, ας πάψει.

Μα πριν, σα φλόγα έστω για λίγο, θα έχει λάμψει

στα μάτια της ψυχής φιλήδονο σώμα

πριν στης αβύσσου το κενό να τυφλωθεί

Ο εξολοθρευτής και ο ηττημένος πάλι.

μέθη

Οινόφλυγας, του ονείρου τη δύναμη
στων άστρων τις σπειροειδείς τροχιές
ας με περάσει αυτή η σπονδή στη Δήμητρα'
Γυμνός, κοινωνός του μυστηρίου, προσφεύγω,
σαν σε τελεστήριο μαίανδρο άσκησης στο θείο,
κάθε βράδυ στους υγρούς χώρους
-προστάτες τους η Μνημοσύνη και ο Διόνυσος.
Και πριν οι χοηφόροι το σώμα μου στους κύλικες
απ' όπου μεθούν οι Σιληνοί, διαμελίσουν,
χοές στης Γαίας το πάνδεχον σώμα,
της σποράς μου δοχείο στους αιώνες,
σε δεμένα μ 'έρωτα κορμιά γυναικεία ανάμεσα,
Σατύρου προσωπείο φορώντας θα γλιστρήσω
λευκούς μηρούς ν' αγγίξω και θηλές καυλωμένες
γλουτούς στρογγυλούς να χαϊδέψω με λινό μανδύα
Ακρα ηδονή - Θα χτυπώ με ταραχή τις τραγίσιες οπλές μου
άδοντας το πάθος του έρωτα
που μ' αυτό η Μνημοσύνη χρωματίζει του Διόνυσου
τον οίνο αυτό τον βαθυπόρφυρο.

Ονειρικόν

Στις μορφές του ονείρου
μύηση μυστική,
πειθαρχία Ελευσίνια,
απόψε των αισθήσεων οδηγοί οι θεοί,
στις χλωμές όψεις,
με τη ζεστή ανάσα του ερημίτη ανέμου
της αιώνιας Γαίας σείοντας
τον αιθερότευκτο μανδύα
ο Ουρανός ιχνηλατεί με πάθος,
με της λευκόφθαλμης Σελήνης τη διόπτρα,
τις αείπαλμες σκιές των μελών της.

Εχω μια προσωπίδα,
σαν μετουσιωθώ μέσα στ' όνειρο,
ενός πονηρού Σάτυρου
που παίζοντας τις σύριγγες
λικνίζει τα μέλη του
χαμογελώντας στη σκιά του-
προσωπίδα ερωτύλου
που κρυφοκοιτάζει τις νύμφες
πίσω απο τις σκοτεινές φυλλωσιές της δάφνης
χαμογελώντας στην τύχη του
όταν η Σελήνη κάτασπρα θα φέρει
τα γυμνά τους στήθη στο χλωμό της φως.

Συνεύρεση

Συμπόσιο με αφορμή το όνειρο

που πάσχει πίσω απ'την ρηχή πολυπραγμοσύνη.

Σύναξη σε πνευματικά φωτισμένους χώρους

όπου μανδύες και πέπλα σαν δένδρων φλοιοί

κισσοί και φυλωσσιές θάμνων

που κρυφοκοιτάζουν τις νύμφες,

δέθηκαν με της Μούσας τις ψηφίδες.

Αντάμωμα. Το χρώμα του κρασιού

ντύνει τα σώματα με ηχηρή διαφάνεια.

Τα υφάσματα που τυλίγουν το σώμα

σχέδια των ιδεών με γήινη οσμή.

Του Λόγου τον ιστό θα ξετυλίξουν οι λέξεις

ιδέες με σύμβολα την μυστηριακή ουσία θα αδράξουν

θα σείσουν της ψυχής μυχια πάθη.

Συνεύρεση, με το φως θωπεύον,

-χρυσο, με μύρο του έρωτα χρωματίζει τα σώματα-

και η φωτιά τα πυρώνει μέχρι τη διαφάνεια τους.

Είναι το Συμπόσιο που ερωτοτροπεί με τις αισθήσεις.

Ασυνέχεια

Ερυθρά σημεία σπαρμένα σε φαιό δίχτυ.
Τυχαία συνύπαρξη ή ανύσματα ασυνέχειας;
Στιγμές ήχου σε μακρά παύση
Οράματα που φέρουν σκιά, ίχνη απουσίας
καθώς το μαύρο τυλίγεται την ομίχλη
και τα χρώματα παύουν.

Ερυθρά σημεία σε δίχτυ.
Που οδηγούν με την κρυφή τους εξίσωση;
Μέτρο που χάθηκε σε άτακτες νότες.
Λόγια τριμμένα σε παλιό λινό.
Το αύριο αναπαύεται στη μνήμη του χθές.
Ηχοι που σιώπησαν.

Ερυθρά σημεία.
Ποιός λογισμός θα τα συνθέσει σε εικόνα;
Αριθμοί σε σειρά.
Νόημα απο λέξεις μιας άλλης γλώσσας
στο χάος που παλεύει να βρει κανόνα.
Ενα αβέβαιο βήμα.

Οι εικονες του ονειρου και η μουσικη τους.

  

Χρονος πολυς ...., πειθαρχια ατελεσφορη,

σαν δυνατος βορειος ανεμος σε ψυχρο φως

στροβιλιζει τη σκονη απο τα συντριμμια μας.

Τυφλα τα χερια με αγωνια ψηλαφιζουν

ατραπους ανυπαρκτους μα παροντες σε ακινητα ματια,

προσπαθουν να ανιχνευσουν σημεια,

να αγγιξουν αυτο που συνηθισαν ματαια να ειναι εκει.

Ειναι που λογαριαζω στη σιωπη καθε νυχτα,

προσπαθωντας το αρμα μου να δεσω

σε φτερωτους σχηματισμους του ονειρου.

Ειναι αυτο που του εδωσα τη μορφη σου,

το ονομασα “........... μου”

και εγινα ακροατης της αηχης μουσικης του,

δεμενος στο καταρτι μιας εικονας που ζει στη μνημη.

Κατέπεσε
Αν η φυγή είχε ήχο
Το κέρας της μάχης
Οι σαλπιγκτές του σκότους
Μνημείο μουσικής

Κατέρρευσε
Η σιγή των ασπίδων που προτείνονται
Των χορδών των τόξων που τανύονται
Των χτύπων της καρδιάς
Μηχανικός πολιορκητικός κριός

Τύχη του Ωρίωνα μου φύλαξε η μοίρα
Εραστής της ζωής. Θνητός.
Ο θεός δεν στέλνει το φως του
και η φαρέτρα μου αδειάζει.

Μονάζω στο όνειρο μιας Απολλώνιας ημέρας
κυνηγός και πάλι. Ελεύθερος.
Με τόξο από σφενδάμι και χορδή μεταξένια
τοξεύω τη διάφανη σκιά του πάθους μου.

Σφυρίζω το όνομα σου στο φως
με το εύηχο κέρας. Ευτυχής.
Η μουσική των άστρων συντρόφων
η απόλυτη και μακαρία σιωπή.