Ονειρικόν

Στις μορφές του ονείρου
μύηση μυστική,
πειθαρχία Ελευσίνια,
απόψε των αισθήσεων οδηγοί οι θεοί,
στις χλωμές όψεις,
με τη ζεστή ανάσα του ερημίτη ανέμου
της αιώνιας Γαίας σείοντας
τον αιθερότευκτο μανδύα
ο Ουρανός ιχνηλατεί με πάθος,
με της λευκόφθαλμης Σελήνης τη διόπτρα,
τις αείπαλμες σκιές των μελών της.

Εχω μια προσωπίδα,
σαν μετουσιωθώ μέσα στ' όνειρο,
ενός πονηρού Σάτυρου
που παίζοντας τις σύριγγες
λικνίζει τα μέλη του
χαμογελώντας στη σκιά του-
προσωπίδα ερωτύλου
που κρυφοκοιτάζει τις νύμφες
πίσω απο τις σκοτεινές φυλλωσιές της δάφνης
χαμογελώντας στην τύχη του
όταν η Σελήνη κάτασπρα θα φέρει
τα γυμνά τους στήθη στο χλωμό της φως.

Συνεύρεση

Συμπόσιο με αφορμή το όνειρο

που πάσχει πίσω απ'την ρηχή πολυπραγμοσύνη.

Σύναξη σε πνευματικά φωτισμένους χώρους

όπου μανδύες και πέπλα σαν δένδρων φλοιοί

κισσοί και φυλωσσιές θάμνων

που κρυφοκοιτάζουν τις νύμφες,

δέθηκαν με της Μούσας τις ψηφίδες.

Αντάμωμα. Το χρώμα του κρασιού

ντύνει τα σώματα με ηχηρή διαφάνεια.

Τα υφάσματα που τυλίγουν το σώμα

σχέδια των ιδεών με γήινη οσμή.

Του Λόγου τον ιστό θα ξετυλίξουν οι λέξεις

ιδέες με σύμβολα την μυστηριακή ουσία θα αδράξουν

θα σείσουν της ψυχής μυχια πάθη.

Συνεύρεση, με το φως θωπεύον,

-χρυσο, με μύρο του έρωτα χρωματίζει τα σώματα-

και η φωτιά τα πυρώνει μέχρι τη διαφάνεια τους.

Είναι το Συμπόσιο που ερωτοτροπεί με τις αισθήσεις.

To Music

Music: breathing of statues. Perhaps:

silence of paintings. You language where all language

ends. You time

standing vertically on the motion of mortal hearts.

Feelings for whom? O you the transformation

of feelings into what?--: into audible landscape.

You stranger: music. You heart-space

grown out of us. The deepest space in us,

which, rising above us, forces its way out,--

holy departure:

when the innermost point in us stands

outside, as the most practiced distance, as the other

side of the air:

pure,

boundless,

no longer habitable.

Rainer Maria Rilke

vanity scripts and a framed notion

Ασυνέχεια

Ερυθρά σημεία σπαρμένα σε φαιό δίχτυ.
Τυχαία συνύπαρξη ή ανύσματα ασυνέχειας;
Στιγμές ήχου σε μακρά παύση
Οράματα που φέρουν σκιά, ίχνη απουσίας
καθώς το μαύρο τυλίγεται την ομίχλη
και τα χρώματα παύουν.

Ερυθρά σημεία σε δίχτυ.
Που οδηγούν με την κρυφή τους εξίσωση;
Μέτρο που χάθηκε σε άτακτες νότες.
Λόγια τριμμένα σε παλιό λινό.
Το αύριο αναπαύεται στη μνήμη του χθές.
Ηχοι που σιώπησαν.

Ερυθρά σημεία.
Ποιός λογισμός θα τα συνθέσει σε εικόνα;
Αριθμοί σε σειρά.
Νόημα απο λέξεις μιας άλλης γλώσσας
στο χάος που παλεύει να βρει κανόνα.
Ενα αβέβαιο βήμα.

Η ενάργεια της Μεγάλης Μητέρας

Οι εικονες του ονειρου και η μουσικη τους.

  

Χρονος πολυς ...., πειθαρχια ατελεσφορη,

σαν δυνατος βορειος ανεμος σε ψυχρο φως

στροβιλιζει τη σκονη απο τα συντριμμια μας.

Τυφλα τα χερια με αγωνια ψηλαφιζουν

ατραπους ανυπαρκτους μα παροντες σε ακινητα ματια,

προσπαθουν να ανιχνευσουν σημεια,

να αγγιξουν αυτο που συνηθισαν ματαια να ειναι εκει.

Ειναι που λογαριαζω στη σιωπη καθε νυχτα,

προσπαθωντας το αρμα μου να δεσω

σε φτερωτους σχηματισμους του ονειρου.

Ειναι αυτο που του εδωσα τη μορφη σου,

το ονομασα “........... μου”

και εγινα ακροατης της αηχης μουσικης του,

δεμενος στο καταρτι μιας εικονας που ζει στη μνημη.

Η συμβολή των εντυπώσεων σε γαλαζιο.

Τα ασταθή φωτεινά περιγράμματα της λογικής

Το νυχτερινό φως της πόλης

Ισόβιος δεσμώτης

των μορφών και των σχημάτων

σε οράματα νυχτερινά

με οδηγούς

επιθυμίες παραλλαγμένες

με νέους κώδικες

προσαρμοσμένους

σε ατραπούς εσώτερες

Ιχνηλάτης των αισθήσεων

ψηλαφίζω τις μνήμες των εμπειριών

στα αποτυπώματα που σχηματίζουν

στην επιφάνεια των ονείρων.

Le Pin (2010)

Haze in Blaze